Drukuj

Hummus to pasta z gotowanej ciecierzycy, pasty sezamowej - tahini, oliwy, soku z cytryny i czosnku. Ta skromna lista składników nie oddaje jego wyjątkowego smaku. Nieco bardziej pociągająco wygląda historia jego pochodzenia. Jak wiadomo, ciecierzycę jedzono na Bliskim Wschodzie i w Egipcie już jakieś 10 000 lat temu. Była opularną rośliną uprawianą w Mezopotamii i starożytnym Rzymie. Ziarna sezamu znano w Asyrii i Babilonii. Kto pierwszy zmieszał ziarna ciecierzycy i sezamu, nie wiadomo. Legenda mówi, że hummus, z octem, zamiast cytryny, był podawany na dworze Saladyna, sułtana Egiptu, władcy imperium rozciągającego się od Sudanu po Syrię, od Jemenu przez Półwysep Arabski, północny Irak do wschodniej Turcji. Dziś hummus jedzą: żydzi, muzułmanie i chrześcijanie, je się go w Izraelu, Libanie, Syrii, prawie na całym Bliskim Wschodzie. Wraz z ludźmi zawędrował do Europy. Hummus łączy ludzi, a dokładniej, łączy ich miseczka humusu, z której kawałkami chleba jedzący wybierają kolejne partie pysznej, aromatycznej, sycącej pasty.

 

Hummus stał się bardzo popularny w Europie, zwłaszcza wśród wegetarian i wegan, ze względu na zawartość witamin i składników mineralnych: witaminę C, B6, kwas foliowy, żelazo, mangan, białko, błonnik pokarmowy i kwasy tłuszczowe jednonienasycone. Można go jeść na śniadanie obiad czy kolację, a podany z surowymi warzywami staje się zdrową przekąską. Bez obaw mogą go jeść osoby na diecie bezglutenowej, diabetycy i dzieci.

Kategoria: Uncategorised